Fietsrondje Texel

Een dagje 'Vlie' moet een hele belevenis zijn. Bij de beroemde steiger inschepen op 'De Vriendschap' en hup, na een prachtige vaartocht kom je op de Vliehors. Vervolgens kun je met de Vliehors Expres een tocht maken over de twaalf kilometer lange zandvlakte - de Sahara van het noorden - naar het Posthuys. Wil je het knusse eiland Vlieland verder verkennen, neem je een gehuurde fiets of het openbaar vervoer.

Met 'De Vriendschap' kun je ook een robbentocht van anderhalf uur op het wad maken. Het is het enige passagiersschip dat in dit unieke stukje noordelijke Waddenzee rondvaart. In het Eierlandse Gat leven gewone zeehonden en grijze zeehonden. Bij zakkend water kruipen grote groepen zeehonden op droogvallende wadplaten om van zon en rust te genieten. De schipper laat zijn boot langs de zandbanken met de stroom meedrijven en benadert de dieren heel dicht. De robben zijn vertrouwd met het blauwe silhouet van 'De Vriendschap'.

Flinke brand aan de overkant

Via mijn persoonlijke uitkijkpost geschoten!

Zijn onderstaande beelden geschikt voor een krant?

Ik vraag het u af.

Dagblad noch weekblad waren echt geïnteresseerd, zij gaven voorrang aan hun eigen 'kanalen', die beduidend minder vlammend waren. Soms begrijp ik al te goed waarom wordt gesproken over plaatselijke sufferdjes. En zo'n verkleinwoord slaat eigenlijk ook nog nergens op.

Brandende Vraag & Blussend Aanbod

Informant e-mailt krant:

‘Ik beschik over spectaculaire foto’s (vlammen uit het dak, donkere rookwolken) van de brand die woensdag 29 juni jl. aan de Hoogeweg in Heiloo woedde. Mocht u belangstelling hebben, verneem ik dat graag.’

Krant:

‘Wat aardig, maar we waren al voorzien. Ben je professional?’

Informant:

‘O, ik ben reuze aardig, zowel met foto’s als met teksten. Dat jullie al voorzien zijn betekent niet dat het betere/mooiere/spectaculairder foto’s zijn dan die waarover ik beschik. Ik was - als niet-professionele fotograaf - eerder (en op tijd voor de vlammen en zwarte rook uit het dak) ter plaatse dan de nakomende mogelijk professionele fotografen. Ik woon vlakbij plaats delict, liep toevallig op het juiste moment langs, toen brandweer en politie nog niet in zicht waren.

Is het met moderne middelen nodig om professional te zijn? Gezond verstand, beetje inzicht en enig vermogen om in fatsoenlijk Nederlands teksten te maken zijn vaardigheden, waarover ik niet heb te klagen. Vandaar mijn inschatting over aansprekende foto’s, die helaas niet op juiste waarde worden geschat.’

Krant:

‘Dank voor je antwoord. Wij werken juist met de crowd, mensen die op straat aanwezig zijn. Omdat ons budget niet groot is, is dit onontbeerlijk. Kun je de foto mailen? Is het kosteloos te gebruiken? Voor de website zijn we al voorzien, die foto wijzigen we niet meer. Maar de krant is nog mogelijk. In Limmen zoeken we ook redacteurs. Wil je bij onze nieuwsapp?’

Informant:

‘Ook bedankt voor reactie. Ik kan goed begrijpen dat jullie met de ‘crowd’ werken. 

Ik vind dat jullie krant het goed doet, zeker commercieel gezien. Jullie budget kan ik niet beoordelen, ik vind dat er iets tegenover 'waar van kwaliteit’ mag staan.

Het dagblad vroeg mij ook de foto’s te mailen, helaas onder de noemer dat ik niet mocht verwachten dat er iets tegenover kwam te staan. “Dus niet”, heb ik gezegd.

Ik beschik over zes foto’s, die je mag beoordelen. Ik beschik ook over schrijfervaring. Geen idee wat betrokkenheid bij jullie nieuwsapp betekent, noch wat redacteurschap inhoudt. Dat ik een bijdrage zou kunnen leveren, is mijn stellige overtuiging.

Ik stel het meer op prijs om daarover ‘live’ van gedachten te wisselen. Dan kan ik ook

de foto’s tonen. Wat mij betreft mag/kan dat morgen, donderdag 30 juni, al. Ik hoor het graag, plezierige avond gewenst.’

Krant:

‘Ik ben momenteel erg druk, i.v.m. plotseling vertrek van een werknemer. Ik contact je in het weekend. Ook over evt. gebruik van foto.

Informant:

‘Ik heb mij hogelijk verbaasd over foto in jullie digitale krant: politieauto op de hoek Visweg/Hogeweg in Limmen, waar brand op Hoogeweg in Heiloo is. Een brand die ik met grote uitslaande vlammen en donkere, zwarte wolken op foto in beeld kan brengen.’

Krant:

‘Hier ben ik weer. Even wat uitleg. Onze appgroep bestaat uit vrijwilligers. Die leveren foto's aan als er iets aan de hand is. 112 Nieuws, maar ook de kermis b.v. We werken ook met professionals. Zij maken artikelen en foto's. Toevallig ga ik morgen met iemand uit Limmen praten. Tegen vergoeding kunnen we wekelijks deze mensen vragen om een foto met tekst. Artikel met tekst ong. 50 euro (hangt van het artikel af, welke pagina etc.). Foto ong. 20 euro.

De politieauto is bewust gekozen. Het was de eerste die binnenkwam (die verander je eigenlijk niet meer, je kunt wel toevoegen) en alarmeert de bezoeker van de website. Voor de krant zouden jouw foto's geschikt kunnen zijn. Heb je een foto voor ons om te beoordelen?’

Informant reageert niet meer, verwacht antwoord op zijn vraag om live-gesprek i.p.v. foto’s zomaar in te sturen.

Krant reageert (zondagochtend vroeg):

‘Hallo Peter, mag ik je foto nog zien voor de krant van woensdag? Graag je spoedige reactie.’

Informant (balend):

‘Je stelt me teleur. Al op woensdag 29 juni jl. schreef ik: … Ik stel het meer op prijs om daarover ‘live’ van gedachten te wisselen. Dan kan ik ook de foto’s tonen. Wat mij betreft mag/kan dat morgen, donderdag 30 juni, al. Ik hoor het graag …

Aan dat simpele voorstel ga je zonder antwoord voorbij. Je verlangt slechts toezending van de foto. De serie van zes foto's is interessant voor iedere krant die 'hot news' in beeld wil brengen. Dus geef ik hem niet 'zomaar' uit handen.’

Krant:

‘Peter, ik stuurde je deze mail. Met de verklaring waarom ik je donderdag niet had kunnen spreken. … Ik ben momenteel erg druk, ivm een plotseling vertrek van een werknemer. Ik contact je in het weekend. Ook over evt. gebruik van een foto. Dank voor je meedenken …

Wat wil je voor de serie van 6 foto's ontvangen? Lees je graag.’

Informant:

‘Tijdens zondagochtendritueel - duinwandeling - tafel van 20 gerepeteerd. 6 x 20 = 120.

Voor de helft (60 euro dus) kun je over de foto’s beschikken (geschikt voor voorpagina).

Betaling à contant. Hoor je graag.’

Krant brandt los:

‘Dank je Peter! Ik kijk eventjes, want iets boven het budget. Maar bedankt dat je ons een speciale prijs aanbiedt!’

Informant (opgelucht):

‘Ik houd wel van cynisme. Naast ‘carpe idem’ luidt mijn motto ‘if not, then not’. Wie zijn ‘ons’ trouwens? Aan de ene kant budgetten, aan de andere kant marktwaarden. Volgens mij gaat de zon voor niets op. Vergeet niet, jij stelde mij de vraag wat ik voor de foto’s wilde hebben. Met kiek van politieauto dwars over de weg zou ik mij niet hebben gemeld. Bij berichtgeving over (grote) brand passen plaatjes met metershoge vlammen en brede donkere asbestwolken uit het dak. Die hebben nieuwswaarde.’

Einde brandmails - eind goed, mij best, asbest.

Waarom noemt men lokale kranten ‘sufferdjes’?

Recensie: 'Rob van Gennep, Uitgever van links Nederland'

In de jaren 1970 volg ik de parttime opleiding personeelwerk van de Sociale Academie aan het Karthuizerplantsoen in Amsterdam. Vier jaar van kritische ‘linkse leescultuur’ en veel socialistische theorie over klassenstrijd en arbeidersbeweging. Daarin spelen uitgaven van de Kritiese Bibliotheek van ideologisch bevlogen uitgever Rob van Gennep ook een rol. Dat Van Gennep een icoon was, die wist wat in de turbulente linkse wereld speelde en een stempel drukte op de opinievorming in Nederland, ben ik mij vier decennia geleden niet eens zo bewust.

Kortgeleden reageer ik - als in een reflex wakker geschud - op de gelegenheid via Uitgeverij Atlas Contact om de drukproef van het boek ‘Rob van Gennep, Uitgever van links Nederland’, geschreven door Geke van der Wal, te recenseren. De biografie zal in augustus a.s. verschijnen. Iets meer dan driehonderd pagina’s geven mij een royale inkijk in de handel en wandel van een man, die een feilloos gevoel voor de tijdgeest met een praktisch koopmansinstinct combineert.

Geke van der Wal heeft met haar biografische boek in mijn ogen monnikenwerk verricht. In een kleine dertig hoofdstukken beschrijft zij de jeugd van een mooie jongen, die naar een artistiek leven verlangt, met Johan Polak de uitgeverij Polak & Van Gennep start, vervolgens met Jaap Jansen als Uitgeverij Van Gennep verdergaat en er daarnaast - waar haalt hij de energie vandaan, vraag je je af - een vrij uitgebreid liefdesleven op nahoudt. Rob van Gennep blijkt met zijn krachtige persoonlijkheid geliefd én gevreesd. De schrijfster haalt diverse voorbeelden naar voren, waarin hij enerzijds de charmeur is en anderzijds mensen hardvochtig afserveert.

Vele jaren is Rob van Gennep de legendarische uitgever, die in de woelige jaren 1960 en 1970 links van lectuur voorziet, die ook bij mij in de boekenkast stond. Als bekende linkse Nederlander is hij bezeten van zijn vak, maar oud is hij niet geworden. Op 5 mei 1937 in Wassenaar geboren, op 13 april 1994 in Amsterdam aan de ziekte ALS overleden. Zijn korte, intense leven, prettig leesbaar beschreven, bestaat uit de boekenwereld, waarvoor, waarvan en waarop hij leeft. Over zijn ‘oude dag’ maakte Van Gennep grapjes. 

“Dan wil ik een boekenstalletje op de Dam. En maar roepen: boeken!! boeken!!”. 

Dat heeft hij helaas niet mogen beleven.

          

Geke van der Wal schreef een kleurrijk levensverhaal over een markante uitgever, boekverkoper en oprichter van een modern antiquariaat. Een verhaal dat mij zodanig boeide en meesleepte, vooral terug naar de revolutionaire jaren zestig van de vorige eeuw, dat ik het in één adem heb uitgelezen. Ik ben ervan overtuigd dat mijn generatie- en studiegenoten - inmiddels zeventigers - deze biografie met evenveel genoegen zullen verorberen.

Op berenjacht in Tofino's dreven