Van het Limmense naar het Limburgse

Dinsdag 8 februari 2011 is een schitterende, stralende dag. Echt een dag om de bielzen te pakken en erop uit te trekken. Een dag om wandelend, en vervolgens per spoor, onverwachts en dus verrassenderwijze, naar Zuid-Limburg af te dalen. Om preciezer te zijn: óp naar Geulle. Eens kijken hoe onze lieve Moorveldsbergse vriendjes het maken onder de rook van Maastricht, met in de flanken het NS-station Bunde. Altijd gastvrije vriendjes, die al tijden bezig zijn om hun grandioze en knusse 'paleisje' tot een nog fraaier exemplaar om te toveren. Ik ben héél erg nieuwsgierig hoe bad-, logeer- en slaapkamer ge-update zijn, al besef ik dat het geheel nog niet volledig is afgerond.

Daar is Peter de pelgrimmm

Hoera, bestemming al lopende van station Bunde naar huize Meeks te Moorveld bereikt.
Inbreuk maken op de voortgang der 'werken', het mag de pret niet drukken. Integendeel. De druktemaker uit de randstad - als voetganger tot pelgrim omgedoopt - wordt met open armen warm ontvangen. De 'Heer des Huizes' regelt ten behoeve van de lunch fluks een overheerlijke visschotel, indachtig de Limmer landstreek aan de kust, waar bij eerder tegenbezoek tot zijn grote verbazing horden meeuwen het luchtruim onveilig maken. Ja ja, geen echte Limburgse vogels (terwijl hij/zij dat juist wel zijn, de lieverds, ha ha!).

SCHITTEREND, SCHITTEREND, SCHITTEREND, SCHITTEREND, SCHITTEREND

Ik plaats geen foto's van het nieuwe interieur. Dat doe je als plattelandsgast niet met intieme plekken als bad-, logeer- en slaapkamer van een ander.
Eén ding kan ik wel stellen: het ziet er allemaal SCHITTEREND uit, geweldig. Het
moet straks - in het komende voorjaar -, wanneer ik mét Erna weer een bezoek afleg - en alles ter plaatse is afgerond - een genot zijn om in het prachtige, stille Limburgse landschap in Huize Meeks te logeren.
Ik zie ernaar uit, en Erna zeker ook. Misschien weer per spoor, weer wandelend ... een plezierige uitdaging blijft het.
(Lieve vriendjes, reuze bedankt! Sterkte met de laatste fase. Houd jullie Meeks).

Op stap naar Heemskerk als opstap voor Madrid

Een gure, winderige, onrustige, bewolkte maandag. Zo'n dag om lekker thuis te blijven, op de bank, boek in en kop koffie bij de hand. Maar nee, het was weer eens hoog tijd om tegen de zuidwester en beter weten in op de fiets te stappen. Om het Heemskerker duin aan te doen. Kilometertje of twaalf en een half, en een veelvoud aan zweetdruppeltjes. In het duingebied was amper een menselijk wezen te ontdekken, op een luttele jogger en MTB'er na. Wel de nodige Hooglanders, laag onder de bomen, door hun knietjes gezakt, zo luw mogelijk gepositioneerd, hun kaken als over elkaar schuivende aardkorsten eentonig malend.
Ik wist dat bij mijn schoonmoeder de koffie ook klaar stond. Dat staat ie eigenlijk altijd. Haar 'Cultural Cottage' loopt immer over van gastvrijheid, da's nooit anders geweest. Warme koffie of thee, warme soep. Veelal eigen baksels erbij. Zoals vandaag: pannenkoeken met stroop.
Kunstzinnig is deze culinaire gastvrijheid ook. De Cottage is immers ten nauwste verweven met beeldende kunst, schilderkunst, schrijfkunst. Het is hier goed toeven, zoals menig actief gezelschap aantoont, of het nu een schrijf- of schilderclub betreft.
Vlak voor mijn verjaardagsuitje (65+ op 11022011) met Erna naar Madrid vormde deze voorloper een goede voorbereiding op het 'grote culturele werk' in Prado, Thyssen en Reina Sofia. De 'Cultural Cottage' van Corien herbergt een aantal meesterwerken die naar mijn mening tussen die van Miro, Picasso, Goya of Velasquez niet misstaan. Ten minste, dat vind ik. En over smaak valt niet te twisten. Toch?
Wie dit oordeel wel wenst te betwisten, is van harte uitgenodigd het tuinhuis aan het Laantje in het Heemskerkerduin met een bezoek te vereren. Het is in ieder geval tijdens de traditionele tweejaarlijkse Kunstroute al menig keer voor velen een gewaardeerde aanlegplaats geweest. Inderdaad, óók vanwege de culinaire gastvrijheid!

Brandende filmliefde

Niet voor niets hebben wij ons bij Filmliga Heiloo aangesloten. Als abonnees op het jaarlijkse programma vol bijzondere films genieten wij keer op keer. De door de stichting uitverkoren films raken je telkens, met name door de kwaliteit en de artistieke waarde.
Afgelopen zaterdag was het weer raak: Mao's Last Dancer.
De aanbevelende slotzin in het programmaboekje: 'Zelfs voor mensen die totaal niet geïnteresseerd zijn in ballet valt er in deze film veel te genieten'.


Li wordt geboren als zesde kind in een gezin in het noorden van
China en lijkt voorbestemd om, net als zijn andere broers en zussen,
werk te doen op het land. Tot er mensen van de overheid in 1972, als
Li elf jaar is, langskomen in zijn dorp op zoek naar danstalent. Hij
besluit een poging te wagen en wordt tot zijn verrassing geselecteerd
om in Peking in training te gaan en de wereld te laten zien hoe ge-
talenteerd Chinese ballerino's zijn.

Li heeft het moeilijk in Peking zonder zijn ouders. Hij wordt mentaal
en fysiek afgebeuld met trainingen van zestien uur per dag en krijgt
telkens te horen dat hij niet getalenteerd genoeg is. Toch is hij een
van de eerste studenten van de Beijing Dance Academy die een uitnodi-
ging krijgt stage te lopen in de Verenigde Staten, als de Australische
balletlegende Ben Stevenson het in hem ziet zitten. Als Li eenmaal in
Amerika is beland, wordt hij al snel bekend door zijn gracieuze optre-
dens en begint hij de communistische ideologie van zijn vaderland in
twijfel te trekken. Wil hij wel terug naar China?

Eenmaal weer thuis waren wij het snel eens: Mao's Last Dancer is een mooie film, die je raakt. Onze waardering mondt uit in een 9.
De volgende zondagochtend is onze verbazing groot als wij van Filmliga Heiloo en van Vrienden van de Beun een e-mail-bericht ontvangen. Wateroverlast na brand in de Beun, luidde het onheilsbericht.
'Dat geloof je toch niet?!', keken wij elkaar aan.
Toch was het de waarheid, bijgevoegde foto's toonden het aan. Heel vreemd is het om op een van de foto's de stoelen te zien, waarop je nog maar zo kortgeleden met zijn tweeën hebt zitten genieten.
'Je moet er niet aan denken dat dat onheil plaatsvindt tijdens de filmvertoning. Alleen al de paniek, die zal ontstaan ...'.

Hoewel de uitgebroken brand kennelijk snel onder controle was - bovendien niet te vergelijken met die bij Chemie Pack te Moerdijk - is ook dit natuurlijk een tragische gebeurtenis. Een Stichting die met vele vrijwilligers zijn uiterste best doet om tegen gunstige prijzen de echte filmliefhebbers op een goede manier te vermaken, heeft in zijn programmering een fikse opdoffer te verwerken. Ook langs deze weg willen wij de betrokkenen sterkte wensen bij de hoofdbrekens die het ongetwijfeld gaat kosten om uit de zorgen te geraken. Wij zijn ervan overtuigd dat het Filmliga Heiloo en Theater de Beun gaat lukken.
Good luck, filmvrienden!

Toost op een goed begin

Nieuwjaarsavond, heerlijk 'geborreld', heerlijk 'gegeten', heerlijk 'gebabbeld',
kortom, in de goed voorziene culturele cottage is het nieuwe jaar uitmuntend gestart.
'Sloainte', zou je bijna zeggen, want met Corien gaan we in het vroege voorjaar op stap naar Drenthe, Westerbork, mede om een voorstelling van Kilshannig bij te wonen.
Proost dus.

Ein gooj roetsj in 't nuje joar!

Niets is mooier dan om op bezoek bij een trots fotograferende oma in de mooie fiets van de postbode vooruit te kijken naar het nieuwe jaar 2011. Het overkwam Iris, volledig onverwacht. Toch stapte zij moedig in de becak om straks haar vriendinnen (en vrienden?) haar bijzondere ervaring te tonen.
Ook al is de sneeuw vrijwel verdwenen, oma en Iris wensen iedereen, mede namens de postbezorger, ein gooj roetsj in 't nuje joar!

Bike-bunnies aan boord

Het is vrijdag. Het dooit en het mist wat. Het oogt druilerig op deze laatste dag van 2010, de 31ste december. Ik dool rondjes in mijn becak, veel post is er niet te bezorgen. Toch wil je op een speciale manier het oude jaar feestelijk uitluiden. Nou, dan moet je gewoon in de Flodder-ackenlaan zijn. Ten minste, daar fietste ik, toen ik twee jolige 'meiden' tegenkwam. Zij kenden elkaar, sterker nog, zij vormen een goed vriendinnenkoppel. Ik kende er een en leerde de ander een beetje kennen. Mooie namen hebben zij: Claudia en Carol. Je zou er een kerstlied over kunnen schrijven, een Christmas Carol. De kerstdagen waren op deze oudejaarsdag echter al achter de rug. Da's logisch, hè.
Een lol dat die twee onder mekaar hadden. Vet cool. Vooral in de wetenschap dat de postbezorger de beide ladies een plezierig rondje door de wijk gunde. Zo gezegd, zo gedaan. Een Argentijnse van geboorte (Claudia), die in Nederland met haar Canadese piloot Jeff woonachtig is, en een Nederlandse (Carol) - Brabantse van origine die ook nog in Friesland woonde - die nu in Canada woont en met haar dochter Michelle bij vriendin en vroegere collega Claudia de jaarwisseling viert. Voormalige stewardessen onder elkaar. Dat dat een feest zou worden, was de hele buurt snel duidelijk. Sterker nog, de halve buurt zou langskomen om te eten, te drinken en uit z'n dak te gaan. Leve de lol op de grens van het oude naar het nieuwe jaar. You only live once.

Terug naar het fietsrondje door de wijk. Eerst even bij die langs, daarna nog bij die, fotootje maken, lachen, gieren, brullen. De ladies raakten door het dolle heen. Echte 'bike-bunnies' aan boord van de becak. De laatste etappe werd de postman zelfs afgelost: Claudia aan het stuur, Carol in de onderuitpose op het tweezitsbankje.
De postbezorger werd eveneens uitgenodigd voor de oudejaarsparty. Maar ja, hij moest zijn portie post nog rondbrengen en wist niet hoe laat dit zou eindigen, door de opgelopen vertraging onderweg ...
Spaans, Engels, Nederlands, Fries, met de twee dames die de hele wereld over gevlogen hadden, vertolkte hij zelfs Michelle in het Frans. En om het dan toch internationaal af te ronden, besluit hij deze dag ter plaatse met een 'athbhliain faoi mhaise duit', oftewel zijn Ierse duit in het zakje, die op een geweldig 2011 wijst.
Een geweldig 2011 voor iedereen!

Kijkuitpost

Gisteren zou de postbode met de riksja in beeld komen in de laatste editie van 2010 van 'de Uitkijkpost', de lokale krant in Heiloo e.o. De uitgever van dit uitmuntende sufferdje deed deze belofte persoonlijk, want het was immers een zeer nieuwswaardig plaatje. Zelfs in TNT-kringen ging de kleurrijke kiek van de postbode met zijn fraaie fiets naar alle vestigingen in het hele land. De begeleidende boodschap: het nieuwe posttransportmiddel voor de toekomst!
Tientallen bewoners in Heiloo spoedden zich op de laatste woensdag van het jaar naar de brievenbus in de verwachting hun favoriete postbezorger pontificaal op de voorpagina (of anders binnenin de krant) aan te treffen. Hoe groot bleek hun teleurstelling. De foto was nergens te bekennen. Op basis van redactionele overwegingen was door de deskundige Uitkijkpost-journalisten besloten niet tot plaatsing over te gaan. De kleurenfoto was niet nieuwswaardig genoeg.
Alom opgevallen in de dikke lagen sneeuw in de week voor de Kerst, alom onderwerp van gesprek, minstens zo bijzonder als de jonge Fenne (uit Alkmaar nota bene, waar de Uitkijkpost niet verspreid wordt) die voor de tweede keer op het ijs stond (goh, voor de tweede keer die middag, of in die week, of in haar hele jonge leventje?), en toch geen plaatsing afgedwongen! Ja ja, ook bij objectieve 'journalisten' moet je wel tot de inner-vrienden-circle behoren, anders kun je het schudden.
En als je dan via een e-mail naar de Kijkuitpost reageert, schuddebuik je van het lachen over de manier waarop de redactie zich er probeert uit te praten waarom zij niet tot de plaatsing is overgegaan. De belofte van de uitgever - toch de baas en eigenaar van het spul - ten spijt. Echte goede reclame voor een commercieel huis-aan-huis-krantje.
Ik handhaaf mijn NEE-NEE-sticker voor eeuwig en altijd.