Eerste Kerstdag 2010

Kerstpost per becak

Het is hartje winter, en HOE! Dikke pakken sneeuw en ijs belemmeren de voortgang over de weg in de bebouwde dorpskom. Sneeuwschuivers en pekelstrooiers houden hun winterslaap. Zij laten zich in het publieke domein amper zien. Wordt onder Rutte c.s. alles wegbezuinigd? Binnenweggetjes zijn en blijven vrijwel onbegaanbaar, met name voor tweewielers.
De postbode blijft de Kerst bij de mensen thuisbrengen. Sure he can, ook op de fiets. Poststakingen zijn achter de rug, tot het moment dat alle postbodes zijn ontslagen. Een is er in ieder geval nog. Hij rijdt in Heiloo met een roodgekleurde 'becak' (soort riksja) zijn kerstpost door het dorp. De driewieler houdt zich stoer staande en rijdende, bepakt en bezakt met zilverkleurige posttassen. De vrolijke verschijning roept vele spontane reacties op:
"Goed bekeken". "Zo kun je niet vallen". "Wat 'n mooie fiets". "Gewéldig".

Het loodzware fietsen door het sneeuwlandschap drukt de pret niet.
De postman - jingle bell, jingle bell - belt niet alleen twee keer, hij beschikt ook over een ijzeren gestel. Hij glundert door de aandacht die de mensen hem geven. Zelfs de fotograaf van de lokale krant heeft hem in het vizier en schiet zijn winterse plaatje.
"In kleur op de voorpagina?".
"Wij doen ons best!".
"Vrolijk Kerstfeest!".

Heilige zondag in december

De een na laatste zondag van het jaar 2010 is dik bepoederd. Een sneeuwlaag van soms wel dertig centimeter voorziet de omringende wereld van een sprookjesachtige, feeërieke sfeer. Het is gezond fris wandelweer.
Eigenlijk zou vandaag 020 de klassieke strijd met 010 aanbinden, een man(s)haftig duel tussen de ploegen van Boer en Been. Het bal onder het dak werd afgelast. Helaas, want 0-20 lag eerder in het verschiet dan 0-10. Hoe dat in het nieuwe jaar uitpakt, zien we dan wel. Eerst van de winter(stop) genieten.
In de tuin triomfeert Moeder Natuur. Een dikke deken poedersneeuw kraakt de stilte van het contemplerende klooster om de hoek. Hier wordt niet afgelast, hier wordt nagedacht. Hoe komen wij morgen op ons werk?

Sinterklaas warm ontvangen

De komst van Sinterklaas, Sinterklaas, Sinterklaas

Vrijdag 3 december 2010 vertrek ik om 07.00 uur warm aangekleed van huis, in de donkere, koude, vroege ochtend, om met mijn knalrode, feestelijke becak (een soort riksja) een lange, moeizame weg te befietsen.
Sandra heeft mij namens de Vlinderschool in Heemskerk - bijna op de grens met Beverwijk - gevraagd om Sinterklaas op te halen en hem met zijn knechten naar het schoolplein te brengen, waar de schoolkinderen hem bij ontvangst zullen toezingen.
Zo gevraagd, zo beloofd. Zo gezegd, zo gedaan. Volhardend in het winterse weer trappelde ik vanuit Limmen langs de Provinciale weg naar Uitgeest. Het buitengaatse fietspad was beter begaanbaar dan de besneeuwde dorpsweggetjes in Limmen zelf. Een sliert van automobilisten op weg naar hun werk sloeg de rare fietssnuiter aandachtig gade. Die is gek, zag ik hen denken. Bij Uitgeest daalde ik door de tunnel onder de spoorbanen af, om bovenkomend over de Tolweg en verder naar mijn uiteindelijke bestemming te geraken. Sinterklaas en zijn knechten stonden mij al ongedurig op te wachten, waar ik vlak voor de afgesproken tijd van 08.30 uur arriveerde. De goedheiligman keek zijn ogen uit en stapte vol verwachting mijn met Sinterklaas-en-Zwarte-Piet-vlaggetjes versierde véhicule binnen.
Nou ja, binnen. In verband met de hoogte van zijn mijter liet ik het dak omlaag. Het was gelukkig ook droog, toen de Sint op zijn riante rode zetel plofte, zijn staf in zijn rechterhand overeind houdend om zijn publiek tijdens de route naar de schoolingang met zijn andere hand statig toe te zwaaien.
Om het ontvangstfeest compleet te maken liet ik een van de heldhaftige Pieten het stokje overnemen. Vol bravoure stapte zij op het hoge zadel om haar baas onder luid belgeklingel naar de ongeduldig joelende en roepende kindertjes te pedaleren. De prachtig uitgedoste Piet vervulde haar bestuurlijke functie voortreffelijk.
Toen de Sint was uitgestapt en warm werd onthaald onder discoritmische klanken uit de luidsprekerboxen (Sinterklaas, Sinterklaas, ... wie kent hem niet?!) strooiden de Pieten handenvol pepernoten en ander snoepgoed in het rond. De aandacht voor de becak en de fietsjes van de overige Pieten verdween als sneeuw voor de zon, die zich helaas niet echt liet zien.
Meegezongen moest er worden. Dat deden de kinderen en hun ouders dan ook volop en met volle inzet.
Na een vriendelijk welkomstwoord voor de Sint kon het feest in de school beginnen. Joelend holden de kinderen hun klaslokalen binnen.

Mijn opdracht - de belofte aan Sandra voor een bijzonder transport - was voltooid. Mijn lange, koude terugreis kon beginnen. Anderhalf uur later arriveerde ik bij mijn becakstalling, doorweekt van de transpiratie onder mijn warme jack, slechts geplaagd door een tiental ijskoude tenen. Weer de nodige mensen met mijn bijzondere fiets tevredengesteld, speelde door mij heen. Zoals ik dat 's zomers in ons prachtige duingebied ook diverse keren met andere (ook bejaarde) mensen doe. In gloeiende voldoening keerden mijn tenen razendsnel via een prikkelende tinteling naar hun oorspronkelijke, natuurlijke staat terug. En gauw schakelde ik het koffiezetapparaat in, brrr, hmmm, lekker.

Sandra mailde achteraf - heel lief - dat zij in de hectiek van het evenement helemaal was vergeten mij een kopje koffie aan te bieden. Ik kon daar alle begrip voor opbrengen, want het ging ten slotte om Sinterklaas. En daarin was de Vlinderschool uitstekend geslaagd: een geweldig ontvangst organiseren, zodat de kinderen van een heerlijk feest konden genieten. Vermoedelijk met kadootjes en vast wel een kopje chocolademelk!

Sandra, jullie hebben met elkaar een mooi partijtje op jullie school georganiseerd. Mijn complimenten!